Terwijl ik dit schrijf, is er net deze week een deal gesloten tussen de Verenigde Staten en Iran over een wapenstilstand. Mogelijk de opmaak naar definitieve vrede. Geen oorlog meer. Het nieuws gaat er in vliegende vaart overheen, want tegen de tijd dat je dit leest is er alweer iets anders. Een aardbeving. Een verkiezing. Een tweet die een beurs doet bewegen. We leven in een tijdperk waarin de wereldgeschiedenis zich afspeelt in real time, en iedereen een zetel op de eerste rij heeft. De vraag is alleen: is dat gezond?
Ik denk weleens aan de mensen die de Eerste Wereldoorlog meemaakten. Geen pushberichten, geen breaking news, geen algoritme dat je angst voedt om drie uur 's nachts. Ze hoorden weken later wat er aan het front gebeurde, via een brief of een krant. Verschrikkelijk op zijn eigen manier, zeker. Maar ze hadden ook iets wat wij nauwelijks nog kennen: de ruimte om niet te weten. Om gewoon door te leven. Nu weten we alles, altijd, onmiddellijk. En we dragen dat allemaal met ons mee, de hele dag. Dat is een nieuw soort gewicht.
De geschiedenis leert ons dat grote spanningen oplossen op manieren die niemand vooraf had voorspeld. De Koude Oorlog eindigde niet met een knal maar met een muur die viel. Aartsvijanden worden bondgenoten. Bondgenoten worden concurrenten. Misschien is de grootste wijsheid: betrokken blijven, maar niet verzuipen in de stroom. Want ondertussen gaat het leven gewoon door. En in mijn geval gaat dat leven verrassend ver.
We werken momenteel aan bids die landen in Oostenrijk, Korea en Japan. Drie continenten, drie totaal verschillende congresculturen. En bij elk van die bids begint het verhaal niet met een stad, maar met een vakgebied. De doorbraak in waterstoftechnologie die hier plaatsvindt. Het gezondheidsonderzoek dat nergens ter wereld zo geconcentreerd is als in Nederland. De digitale innovaties die vanuit onze kennisinstellingen de wereld ingaan. Dat is de eerste haak. Daarna pas komt Nederland in beeld als gastland, met zijn open cultuur, zijn infrastructuur, zijn reputatie van pragmatisch en betrouwbaar. En dan, als de interesse gewekt is, introduceer je Groningen: compact, authentiek, en met alles in huis om een wereldcongres te dragen. Zo werkt een bid. Van inhoud naar land naar stad.
Want ondertussen gaat Nederland gewoon door. En eigenlijk, als je eerlijk kijkt, gaat het goed. De economie draait, bedrijven investeren, de congresmarkt trekt aan. Groningen klimt weer in de ICCA-ranking, en ik merk elke dag dat de wereld het noorden beter begint te vinden. Count your blessings. We leven in een land dat veilig is, dat functioneert, dat kansen biedt aan iedereen die wil bouwen. Dat verdient meer erkenning dan het krijgt, zeker in tijden waarin de nieuwsstroom ons voortdurend wil overtuigen dat alles op instorten staat.
Spaceship Earth vaart door. In Wenen, Seoul en op korte termijn ook in Tokio liggen bidboeken op tafel met eerst een wetenschappelijk vraagstuk op de cover, dan Nederland, dan Groningen. En hier, in het Noorden, werkt een team van wetenschappers en congresprofessionals aan iets wat over tien jaar misschien de wereld een stukje slimmer maakt. Doorbouwen. Blijven geloven in de kracht van ontmoeting, van kennisdeling, van mensen die elkaar opzoeken dwars door alle grenzen heen. Vandaag, op dit kleine blauwe bolletje, is dat meer dan genoeg.
Wouter Olland
Manager Groningen Conventions
Trainer Sales & DISC Team Building Events
website | twitter | facebook | linkedin | google+