We leven in een tijd waarin de wereld eerst langzaam kraakt en schuurt - en dan ineens versnelt. Jarenlang keken we naar Rusland en Oekraïne alsof het een ver-van-ons-bedshow was. Totdat het dat niet meer was. En nu lijken de besluiten uit de Verenigde Staten opnieuw zo'n versneller. Bondgenoot of risico? Partner of probleem? Het schuift. Intussen schuift de NAVO ongemakkelijk mee, terwijl China geduldig sterker wordt.
En wij? Wij checken ondertussen of de zon nog schijnt op onze vakantiebestemming. Dat is misschien wel het meest bizarre: iedereen ziet dezelfde zon, maar niemand kijkt hetzelfde. In Oekraïne komt die op boven loopgraven waar dappere strijders - man, vrouw, jong en oud - wakker worden met angst, terwijl een 32-jarige digital nomad op Bali zijn laptop openklapt met een cappuccino en stabiele wifi. In Libanon verlicht diezelfde zon kapotte flats en stof in de lucht, terwijl elders een strak gemaaide golfbaan in Portugal klaarligt voor een ontspannen 18 holes. In Soedan zitten getraumatiseerde gezinnen onder een brandende zon, midden in het stof. En in India vraagt een marktkoopman zich af of hij nog benzine kan betalen voor zijn cargo tuktuk. En ergens, misschien nog wel het meest wrange, wordt er tussen twee holes op een golfbaan door een doorgedraaide miljardair en president overwogen om een complete beschaving te vernietigen. Was dat serieus, of de zoveelste bedreiging? En dan is er dat perspectief van bovenaf: een klein blauw bolletje, Spaceship Earth, kwetsbaar en alleen in een eindeloze zwarte ruimte. Geen grenzen, geen vlaggen. Alleen wij. En ineens lijken al die verschillen waar we zo druk mee zijn een stuk kleiner dan we denken.
En ik? Ik werk aan een strategisch plan en kijk uit over Groningen. Samen met een team van de universiteit en NBTC werk ik aan een bidboek voor een internationaal congres van zo'n 700 deelnemers, drie dagen lang - bijna klaar (ja, daar zijn we best trots op). En mijn andere tak van sport: ik mag een team van managers begeleiden in een DISC-teambuilding - altijd interessant wat er gebeurt als mensen elkaar echt gaan begrijpen. En privé gaat het goed. Geen breaking news, wel heel waardevol.
Misschien is het uiteindelijk wel simpel. Het is maar net waar je wiegje heeft gestaan en waar je de zon ziet opkomen. We hebben het in Nederland en in Europa, laten we eerlijk zijn, gewoon heel goed voor elkaar. Veilig, stabiel, kansen genoeg - al doen we soms alsof dat allemaal heel normaal is. Tegelijkertijd weten we ook: er zijn in Nederland genoeg mensen die gewoon pech hebben en iedere dag moeten knokken om rond te komen. Mooi land, absoluut. Maar ook een duur land, zeker als je onderaan de maatschappelijke ladder bungelt of andere uitdagingen hebt om je hoofd boven water te houden.
Misschien is het wel simpel: wees wat liever voor elkaar. Want Spaceship Earth is klein - en we zitten er samen op. Het schuurt, dat zeker. Maar het is ook vandaag. En vandaag is er om te leven, te genieten én vooruit te kijken. Aan de slag, doorbouwen en blijven verbeteren - kansen zien, keuzes maken, waarde creëren én meebewegen met een nieuwe werkelijkheid en veranderende omstandigheden. Misschien is dat wel het enige waar we écht grip op hebben.
Wouter Olland
Manager Groningen Conventions
Trainer Sales & DISC Team Building Events
website | twitter | facebook | linkedin | google+