Als kind had ik een fascinatie voor het Hilton Hotel. Ik liep er altijd langs met mijn moeder op weg naar de huisarts in de Beethovenstraat. En we gingen vaak naar de huisarts, want als enig kind ben ik extreem overbezorgd opgegroeid. Bij ieder kuchje, vreemd plekje of lichte verhoging waren we vaste gast op het spreekuur. Altijd opgelucht dat er niets ernstigs was, huppelde ik aan de hand van mijn moeder terug naar huis. Bij het Hilton keek ik omhoog en telde de negen etages. Als kleuter wist ik al dat ik daar, als ik later groot zou zijn, wilde werken. Als tiener ben ik, brandend van nieuwsgierigheid, giechelend van de spanning met drie vriendinnen eens naar binnen gegaan. In de lobby durfden we zelfs een drankje te bestellen. Ik heb er nog foto's van: ik eigenwijs in zo'n luxe draaifauteuil in een jarenzeventigdecor. Een glas jus d'orange op een vintage rond tafeltje met een mega (!) asbak. Toen heel normaal. Gebloemde gordijnen, destijds ongetwijfeld heel chic, sieren de ruimte.
Mijn sollicitatie voor de receptie werd afgewezen. Ik had geen hotelschool gedaan en dat was in die tijd een harde eis. In het hotel ernaast: het 5* Bilderberg Garden Hotel was ik wel welkom. Saillant detail: dit hotel werd als dependance gebouwd van het Hilton om de capaciteit op te schalen. Er zou een ondergrondse gang komen om de hotels met elkaar te verbinden, maar die is er nooit gekomen. Waarom niet? Geen idee. De kamernummering liep door (nog steeds) van 1001 tot 1239. Talloze keren stapten gasten de lift in om naar de tiende etage te gaan om er vervolgens met dezelfde vaart weer uit te komen...
Ergens eind jaren tachtig reageerde ik op een vacature. Dit keer was het raak, maar directeur Joop Braakhekke liet mij niet gaan. "Je past daar niet." Hij had gelijk. De lief-de was gedoofd. Als meetingplanner ben ik daarna nog regelmatig te gast geweest op de jaarlijkse traditionele haringparty. Al haringhappend tussen de BN'ers, fotografen en persmuskieten dwaalden mijn gedachten dan af naar mijn dagdromen van vroeger.
Nu is de allure verdwenen en staat het iconische gebouw aan de nog altijd statige Apollolaan er spookachtig en verlaten bij. Na het Amstel Hotel (1867) en Hotel De L'Europe (1896) opende in 1962 het Hilton als eerste internationale hotel van een Amerikaanse keten. Het hotel bevond zich al een tijdje in de aftakelfase en is sinds november 2025 voor de komende twee jaar gesloten. De renovatie is zo grootschalig dat alleen dit rigoureuze besluit kennelijk mogelijk was.
Het Hilton werd wereldberoemd vanwege opvallende en tragische gebeurtenissen: in 1969 vanwege de in Bed-for-Peace actie van John Lennon en Yoko Ono. In 1991 werd Klaas Bruinsma op de straat geliquideerd en in 2001 sprong Herman Brood van het dak. Ook opvallend is dat dit hotel tientallen jaren geleid werd door Roberto Payer die onderaan de ladder begon en opklom tot general manager. In mijn Garden-jaren kwam hij regelmatig 'buurten' en stelde zich telkens weer opnieuw aan mij voor. Ik heb me altijd afgevraagd of dit uit pure beleefdheid was of dat ik simpelweg totaal oninteressant voor hem was.
De komende jaren wordt er flink vertimmerd en verbouwd. De heropening staat gepland voor juni 2027. Ik zal er weer langs lopen, de etages tellen - en weer naar binnen gaan. Het is in ieder geval te hopen dat het geen spookhotel blijft zoals dat hotel met 34 etages aan 't IJ...
PS. Wil je foto zien? Kijk dan op Substack @mariannebeleeft
Marianne Kuiper
Founder Efficient Hotel Partner & Music Meeting Lounge
Intermediair op het gebied van het zoeken en boeken van de perfecte locatie
Meer blogs lezen? www.efficienthotelpartner.nl
