Afgelopen jaar heb ik weer eens een leiderschapstraining gevolgd omdat ik hoorde dat de trainer in kwestie er een nogal controversiële insteek op nahoudt. Iedereen die op dit gebied buiten het grijze gebied treedt, maakt mij direct nieuwsgierig. Ik heb namelijk net even te veel en te vaak trainingen gevolgd waarbij ik al voor het middaguur meerdere gaapaanvallen moest pareren en een diep verlangen voelde naar het einde.
Bij aanvang werd gevraagd (lees: bevolen) om onze volle aandacht en in die hoedanigheid mobieltjes dus in de tas of jas te laten. Daar had de trainer een sterk punt. Niets zo irritant als mensen die alleen nog fysiek aanwezig zijn. Hij had mijn aandacht. Ik zat gelijk rechtop. Mobiel op stil ver onder in de tas. De trainer, type groot ego, schuwde het niet om een tweetal deelnemers gelijk te schofferen. De een omdat hij toch op zijn mobiel zat te turen, de ander omdat hij tien minuten na aanvang binnen kwam lopen. Beiden werden en plein public gefileerd. En dit had zonder meer effect op de rest van de aanwezigen. De toon was gezet.
Een leiderschapstraining staat veruit op nummer 1 in het bedrijfsleven. Het aantal trainers is niet meer te tellen. Leiderschap is hot. Wat is de definitie van leiderschap? Het is lastig te definiëren nietwaar? Raadpleeg ChatGPT en het schiet alle kanten op. Je leidt een onderneming, een team, medewerkers, je kinderen. Je stuurt, neemt je verantwoordelijkheid, maakt keuzes, maakt fouten. Veel fouten. En precies daar ligt volgens mij de crux. Want is goed - beter - best leiderschap niet inherent aan het lijden dat eraan vooraf gaat?
Terug naar de training. De dag werd gevuld met stevige voorbeelden hoe we als leiders kunnen (gaan) uitblinken. De nadruk werd gelegd op hoe je in een gesprek met volle aandacht moet kijken en goed moet luisteren naar die ander. We werden gemotiveerd om uitstelgedrag te elimineren en gesprekken waar je tegenop ziet - met wie dan ook - niet langer te vermijden maar juist vol aan te gaan, met opluchting als gevolg.
Ik was de hele dag op mijn hoede (ooit zat ik op de eerste rij bij een voorstelling van Youp). Telefoon onaangeroerd in de tas. Hield me enigszins afzijdig van discussies. Maar nu de finale ingezet werd, stak ik mijn vinger op om te zeggen dat ik deze laatste stelling beslist niet deelde. Er zijn namelijk mensen waar niet mee te praten valt. Nu niet. Nooit niet. Denk aan types als Trump - mensen voor wie luisteren geen optie is. Opluchting volgt zeker niet, frustratie des te meer.
De trainer probeerde mij naar een andere visie te leiden, maar ik volgde niet (meer). Na afloop werd ik door één van zijn discipelen aangehouden. Of ik hulp nodig had? Ik vroeg waarmee. Buiten, in de frisse lucht moest ik even op adem komen.
Een aantal weken later zag ik de trainer, liggend in een doodskist, in een promotiefilmpje voorbij komen op LinkedIn. Controversieel next level. Ik dacht nogmaals na over zijn motto: ben jij de leider die gehoord wil worden, of degene die écht luistert?
Marianne Kuiper
Founder Efficient Hotel Partner & Music Meeting Lounge
Intermediair op het gebied van het zoeken en boeken van de perfecte locatie
Meer blogs lezen? www.efficienthotelpartner.nl
