December was voor veel mensen een donkere maand, ondanks het extra licht dat in de straten scheen toen Kerstmis in aantocht was. Dierbaren werden gemist en statistisch gezien sterven meer mensen in de wintermaanden dan in de andere maanden van het jaar, zo zegt het CBS. Dus waar voor velen deze periode een reden voor feest is, geldt dat helaas niet voor iedereen. Dat ondervonden wij persoonlijk in de afgelopen decembermaand. Mijn lieve tante van 91 jaar overleed. De uitvaart was mooi en zeer goed geregeld door de uitvaartondernemer. Ik realiseerde mij daardoor ineens dat een uitvaartonder-nemer een collega-eventmanager is. Hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Er moet in korte tijd zoveel geregeld worden. Er mag niets over het hoofd worden gezien. Je hebt altijd te maken met mensen die een verlies hebben geleden en daar emotioneel door zijn. En soms hebben de nabestaanden bijzondere wen-sen die eveneens in die korte tijd moeten worden gerealiseerd. En dan heb ik het nog niet over de diversiteit aan mensen en hun achtergronden en overtuigingen waarmee de uitvaartondernemer te maken heeft. Ik geef het je te doen. Een baan die zeker niet voor iedereen is weggelegd. Zo wel voor de uitvaartondernemer die de uitvaart van mijn tante begeleidde. Van begin tot eind niets dan lof voor de wijze waarop hij haar laatste event heeft gemanaged.
Waarom ik deze column over dit onderwerp schrijf? "Want je schrijft toch meestal over apen en gedrag", hoor ik je denken. Dat kan ik wel vertellen: wanneer je nieuwe mensen ontmoet en een vorm van verbinding zoekt, dan is het belangrijkste wat je kunt doen echt contact maken. Anders gezegd, de ander laten merken dat je zonder oordeel het contact zoekt en geïnteresseerd bent in wat de ander beweegt. Nu is dat onder normale of feestelijke omstandigheden al best moeilijk, maar wanneer je te maken hebt met het verdriet van mensen, dan wordt dat zeker niet makkelijker. Dat is dus waar je je als uitvaartondernemer in kunt onderscheiden. 'Onze' ondernemer snapte dat heel goed. Hij had ervoor kunnen kiezen om meteen ter zake te komen, maar dat deed hij niet. Hij nam rustig de tijd om ons te leren kennen. Om zich een beeld te vormen en zo te kunnen inschatten wat hij kon verwachten. In apentermen zou dat het equivalent van vlooien zijn. Het is een relatief kleine investering in tijd aan de voorkant die voorkomt dat je aan de achterkant veel meer tijd moet besteden aan het rechtbreien van verkeerd begrepen wensen of emoties. Het gaat hier bij uitstek om het in korte tijd krijgen van vertrouwen. Eenmaal ter zake gekomen, verliep de organisatie van de uitvaart heel soepel. Met veel begrip voor de beleving en gevoelens van de naaste familie. Een waardig afscheid. Hij gaf niemand maar een moment het idee dat het routine was. Maar wat zou er gebeurd zijn wanneer hij meteen zakelijk zou zijn begonnen met organiseren? Precies. Hij zou de plank in dat geval letterlijk hebben misgeslagen.
Laten we dus de tijd nemen om sociaal in elkaar te investeren, ook wanneer het einde nog niet in zicht is.
Daniel Seesink (Bewust Zoo)
Oud-docent biologie Daniel Seesink houdt met zijn lezing 'Professioneel vlooien, waarom zou je?' mensen aan de hand van apengedrag een spiegel voor waarin zij hun eigen gedrag zullen herkennen. Boekingen via Speakers Academy.
website | facebook | linkedin