Waarom spreken Fransen Engels



Een weekendje naar Parijs. Zittend op rood pluche, zoef je er in slechts drie uur met de Thalys zo naar toe. Wat gaan we daar doen? Al die ‘highlights’ oftewel ouwe gebouwen staan al lang niet meer op de ‘must see and must do list’. Nee, onze verlanglijst staat vol met de nieuwste hippe restaurants, zaakjes waar je de allerbeste eclairs en macarons kunt eten. En niet te vergeten dé traditionele brasserieën waar de choucroute, de steak tartare en le poulet fermier de menukaart al meer dan 100 jaar sieren.

‘Laten we vooral Frans spreken’ stelde ik educatief voor. Waarop mijn dochter enigszins zuur keek en mij herinnerde aan het voorval afgelopen zomer tijdens onze vakantie in Frankrijk. Toen mijn vriendin, die al 20 jaar in Frankrijk woont, de taal vloeiend (ook thuis) spreekt, bits uitviel tegen een fransoos die haar, in perfect Frans, uitgesproken vragen in erbarmelijk – abominabel – Engels beantwoordde. Daar zelfs in volhardde toen ze hem ‘belangstellend’ vroeg of er soms iets mis was met haar Frans.

Fransen spreken Frans, maar alleen met elkaar. Ik was het even vergeten… De vraag is waarom? Is het beledigend bedoeld? Of is het juist uit beleefdheid? Je krijgt namelijk meestal antwoord in het Engels. Qu’est ce que c’est? We hebben toch niet voor niets jaren gezwoegd om de Franse taal onder de knie te krijgen? Dan wil je toch, al zal het alleen maar om in de stemming te komen, stiekem in je beste Frans wat mooie volzinnen eruit gooien?

Aangekomen in het hotel sprak ik, tegen beter weten in, de receptionist in het Frans aan en overhandigde hem mijn reservering. Hij antwoordde zo waar in het Frans waarop ik in vol vertrouwen helemaal losging. Misschien zou ik zelfs wel een compliment krijgen voor mijn keurige uitspraak. Triomfantelijk keek ik hem aan. Maar het enige Franse woord wat nog over zijn lippen kwam, was ‘grand lit’. In mijn ooghoek zag ik mijn dochter op haar lip bijten om niet in lachen uit te barsten.

Of ik wilde of niet, de conversatie ging verder in het Engels waarbij ik heel erg veel zin kreeg om uit opstandigheid in het Nederlands te gaan praten. Dat zou hem leren. Maar goed, het moet natuurlijk wel gezellig blijven. De ‘chambre classique’ (gepubliceerd tarief € 750,00!) was conform de Franse norm piepklein en werd volledig gevuld door het ‘grand lit’. Deze term zorgt altijd voor verwarring. Gasten lopen verwachtingsvol met een grote glimlach naar de kamer in de veronderstelling een riant bed aan te treffen. Maar van die glimlach blijft weinig over als ze daar het nét iets te groot uitgevallen eenpersoonsbed aantreffen.

Een ‘grand lit’ is uitsluitend geschikt om alleen in te liggen òf als je dolverliefd bent. Maar in een bloedhete kamer en in het vooruitzicht heel wat vermoeiende meters te gaan maken, is zo’n ‘grand lit’ een ware hel. Terug naar de receptie dus. Het kon mij niets meer schelen, in het Engels of Frans of desnoods in gebarentaal. Ik maakte duidelijk dat ik een andere kamer wilde. Nood breekt wetten dus plukte ik mijn visitekaartje uit mijn tas. Het hielp…en we kregen een free upgrade naar een executive kamer (normaal € 1150,00!). Drie keer zo groot en niet één maar twee ‘grand lits’.

Hongerig gingen we op pad naar een van restaurants op ons lijstje. De eerste was dicht, de tweede veel te ver weg, de derde bleek recent afgebrand. Uiteindelijk belandden we in een brasserie in de buurt van het hotel. Gezellig, rommelig, vol Fransen. Ik besloot mijn drang om Frans te willen spreken op te geven en bestelde in het Engels. Enige tijd laten serveerde de eigenaar, type Alain Caron, onze bestelling. Hij knikte afgemeten en zei: ‘Guten Appetit und schönen Abend’…. Zucht.

 

Marianne Kuiper
Eigenaar Efficient Hotel Partner & Music Meeting Lounge
Intermediair op het gebied van het zoeken en boeken van de perfecte locaties
Meer blogs lezen? www.efficienthotelpartner.nl