Column Wouter Olland: Hoe zo lieve stad?



Wat is Amsterdam veranderd. In de herfstvakantie ging ik even met mijn dochter naar onze hoofdstad. Lekker fietsen door de Jordaan, Oud Zuid en de Pijp. Mijn favoriete buurtjes waar ik acht jaar woonde en de reden waarom ik me ook een beetje een Amsterdammer voel. Eberhart van der Laan had het nog over 'een lieve stad'. In veel opzichten had hij gelijk, maar onze ervaringen waren even wat anders. Amsterdam was helemaal niet lief. Gewoon twee keer ordinair opgelicht. Met de gastvrijheid 'aan de buitenkant' zat het meestal wel goed. Vrolijke, gewiekste Amsterdammers op het Centraal Station, een grote smile van de bediening bij de eerste kop koffie afgewisseld door charmante vlotte verkopers in diverse winkels. 'So far so good'. Dachten we. Behendig slingerden we van gracht naar gracht en van buurt naar buurt. Het voelde weer als mijn stad. Voor even. Na een uur werden de eerste middelvingers opgestoken door opgefokte bestuurders van busjes, werden we twee keer levensgevaarlijk ingehaald door pizzakoeriers op scooters en slingerden de laatste bierfietsen met schreeuwende mensen plotseling voor ons langs.

De stemming veranderde en werd wat grimmig. Er hing een wat opgewonden sfeer met tienduizenden buitenlandse toeristen die zich gewillig laten leiden en verleiden. Halverwege ons uitje dachten we nog dat wij daar niet bij hoorden, totdat we zelf slachtoffer werden. Na de koffie, ook op de niet toeristische plekken, word je ongegeneerd gevraagd 'waar kom je vandaan?' Waarom doen ze dat? Ik had mijn klompen niet aan, spreek geen dialect, wijs niet naar geveltjes en slinger professioneel over de tramrails met de fiets. Opdringerig en brutaal word je te woord gestaan. Zijn wij dit niet meer gewend? Zijn we nu echt die provinciaaltjes geworden? Zijn we ontmaskerd en ziet iedere echte Amsterdammer dat we Nederlandse toeristen zijn? Ik sluit het niet uit. Helaas. Gelukkig is mijn dochter een blije, lieve schat en vond ze het allemaal leuk.

Nieuwsgierig hoe ik de oplichterij ontdekte? Met het verwerken van de administratie. Ik kijk nooit naar bonnen en check de betaling bij het pinnen niet goed genoeg. Slordig en mijn fout natuurlijk. Ik ben daar vast niet de enige in. In beide horecazaken waar we wat dronken waren ongevraagd fooien opgevoerd. Ik denk dat de meeste toeristen geen bonnetjes vragen of krijgen. En de meesten zullen ze niet gaan checken. Een van onze favoriete stops, het piepkleine leuke tentje op de Nieuwezijdsvoorburgwal uit de film 'Alles is liefde', presteerde het om ongevraagd 15% fooi aan te slaan terwijl ik al wat cash had achtergelaten. Foutje?

Structureel? Slim? Ik voel me bedonderd en benadeeld, terwijl die jongen nog zo aardig deed en wat grapjes maakte. Zegt deze ervaring wat over het veranderde Amsterdam of met name iets over mijzelf? Het is duidelijk dat ik niet meer in dat lieve dorpje in Portugal zit waar ik u in mijn vorige column over schreef. Ik ga binnenkort toch maar even terug naar de zaken waar ik ben opgelicht. En dat doen de meeste toeristen niet? Maar ik wel! I'll be back.

Wouter Olland 
Eigenaar van Olland Marketing Solutions. Met zijn bureau OMS geeft hij advies en trainingen op het gebied van (online) marketing | sales | revenue management | hospitality